عامل مولد اين بيماري کرمي با نام دراکونکولوس است. کرم ماده از طريق پوست  بدن انسان ميزبان و پس از يکي دو سال آلودگي ظاهر شده و بيرون ميزند.گاهي اين انسان بيمار و ناقل خود مولد و وارد کننده ي کرم ها به منابع آب آشاميدني ميشود و در اين حالت کرمها در آب به توليد لارو هاي خود ميپردازداين لارو ها  در طي 10 تا 14 روز آماده بيمار کردن ميشوند(به فاز بيماري زا وارد ميشوند)در اين حالت آشاميدن آب آلوده نيز ميتواند انسان را بيمار کند.لارو ها خود را ازکيسهي حمايتي(کوپکود)آزاد ميکنند. اين اتفاق به واسطه ي اثر اسيد معده روي کوپکود ها رخ ميدهد.لارو ها راه خود را به روده ي کوچک يافته و و از آن طريق به امعا و احشا وارد ميشود.لارو ها در طي 10 الي 14 ماه ، کرمهاي ماده توسط کرم هاي نر بارور شده و پس از آن کرمهاي نر که بسيار هم کوچک هستند(2/1 تا9/2 سانتي متر) ميمرند.جالب است که بدانيد اين کرمهاي نر توسط کرم هاي ماده ي بزرگتر خورده ميشوند.ماده ها به رشد کامل خود ميرسند و بين 60 تا 100 سانتي متر درازا خواهند داشت.از اين به بعد کرمهاي متده که اکنون لاروهاي زيادي دارند به مناطقي از بدن مهاجرت ميکنند! که بايد از آنجا ها سربزنند. در 90 درصد موارد اين ناحيه يکي از بخشهاي تحتاني بدن ، مثلا ران يا ساق پااست.

کرمها براي خارج شدن زير پوست تاول ريزي درست ميکنند که گسترش يابنده نيز است. اين تاولهاي ملتهب بسيار دردناک  و حساس هستند . در طي 24 تا 47 ساعت پس از بروز اين تاولها شکافته شده(سرباز ميکند)و يک انتهاي کرم از آن بيرون ميزند.در بيشتر موارد در اين حالت بيمار براي کاهش درد و سوزش اين تاولها پا يا هر عارضه ي  ديگر را به آب ميزند که اين خود به شيوع بيشتر "دراکونکوليازيز" مي انجامد. کرمهاي ماده به مجرد آنکه به آب برسند لارو هاي بيشتري را رها ميکنند و به تکثير خود ميپردازند....و اين چرخه با قوت بيشتري تکرار ميشود...شايد باورتان نشود اما بهترين درمان براي اين بيماري بيرون کشيدن آرام کرم است. به عبارتي بايد بدون آنکه کرم پاره شود آن را از بدن بيرون کشيد. و اين کار حدود 2 تا سه هفته زمان خواهد برد....در بسياري از موارد استفاده از مترونيدازول نيز ميتواند کاربرد داشته باشد. در مواردي نادر درمان اين بيماري را با يک عمل جراحي به نتيجه ميرسانند.

در سال 1986 ميلادي حدود 5/3 ميليون نفر مبتلا به اين بيماري وجود داشته که امروزه و بر طبق آخرين آمار ها به 8000 نفر رسيده است.سازمان بهداشت جهاني در يک اقدام جهاني سعي کرده اين بيماري را به صفر رسانده و ريشه کن کند.در آسيا اين بيماري از سال 2004 به اين سو گزارش نشده است.اکنون تنها در 12 کشور گزارشي از اين بيماري وجود دارد و اميد آن ميرود تا در    سال آينده اين آمار به صفر برسد. اين خبر بسيار مهمي است که اين روزها بين همکاران من در دنيا زمزمه ميشود...من هم هيجان زده شدم در موردش نوشتم...فکر کنم اولين نوشته ي وبلاگ من در باره ي رشته ام و يا درست تر بگويم نزديک به رشته ي دانشگاهي من است....شايد از اين پس بيشتر نوشتم.....