شروین که زنگ میزنه و میگه که"هوس سفر نداری؟"یاد همیشه های دورتر میافتم....فقط یک حس یا یک نظر کوتاه برای آغاز سفر لازم بود...و اونروز هم همینطور شد...خیلی راحت میگم آره هستم...و بعد 3-4 ساعت دیگه با کوله پشتی ای که به رسم قدیمتر ها هنوز هم آماده هست ساعت 7 شب سر خیابون آزادی به همراه بقیه بچه ها با یک مینی بوس حرکت میکنم....همسفرای خوبی توی ماشین هستند.

این سفرنامه میتواند برای یک برنامه سه روزه زیبا برای مسافرت شما راهنمای خوبی باشد....بخونید و لذت ببرید...

دو سه سال قبل با شروین تو دفتر کانون خورشید نشسته بودیم از پراکنده گویی های همیشه مان لذت میبردیم. در باب تهاجم فرهنگی و پیشروی فرهنگ غرب و ...به تئوری دوغ رسیدم.این ایده را که چند سالی است دارم و در ذهنم باهاش بازی میکنم برایم لذت بخش و هیجان آور است:

کوکا کولا یکی از پدیده های نوظهور در دنیای مدرن است که به سرعت عالم گیر شده . ارزش غذایی بالایی ندارد و ...اما "عالمگیر"است.

حالا ما در ایران دوغ داریم به عنوان یک نوشیدنی.ارزش غذایی بالایی دارد و...اما حتی در ایران هم به اندازه کوکا کولا و یا نوشیدنی های غربی دیگر خریدار ندارد(بدون اینکه آمار قطعی از این مورد داشته باشم. این نتیجه گیری بر اساس دیده ها و شنیده های شخصی است).

این الگو خیلی برایمان آشناست...بسیاری از چیز ها را که به گونه ای برای خودمان است(بومی) و برای شرایط ما ساخته شده ودر یک سیر تکاملی بلند مدت با آن خو گرفته بودیم را از دست داده ایم (یا میدهیم).

همیشه از برنامه های کارگاه مدرسه ای خوشم میومده...این رو از روزی که برای اولین بار یک کارگاه مدرسه ای انگلیسی را دیدم فهمیدم(این اتفاق مال زمانیه که من کلاس 3 دبستان بودم) و البته نوع دیگری از آن را در تمام سالهایی که درس خوانده ام داشته ام.دهه فجر و برنامه های فرهنگی و بعدها و بعد هم که توی مدرسه خودمون و پس از آن هم کارگاه علوم فرزانگان را دیده ام و ....

اما برم سر اصل مطلبم:

کارگاه امسال فرزانگان چند تا فرق اساسی با کارگاه بقیه سالها داشت:

1 برنامه شیکتر از سالهای دیگه بود(دقیقا منظورم شیکه).

2 بخش علوم انسانی و هنر زیادتر و شاید فعالتر از بسیاری سالهای دیگه بود.

3 بخش نجوم خیلی سبک تر و سست تر از بقیه سالها بود.

4 کارهای آرشیوی خیلی –خیلی زیادتر از سالهای دیگه بود.

5 تخم نوآوری در این کارگاه به کل خورده شده بود.

6 افراد توضیح دهنده خیلی بهتر از سالهای قبل حرف میزدند...خیلی محکم و راحت و با اعتماد.

7 برخی از کارها اصلا استاد راهنما نداشتند!!!(خودشون گفتند).

8 حجم برنامه ها ازنظر کمی ، کمتر شده بود.به عبارتی تعداد کمتری غرفه وجود داشت..

9 بسیاری از ارائه های کامپیوتری به زبان انگلیسی بود.

اما بهترین کارهای که دیدم:

اولیش :چکش هیدرولیک بود.یک کار واقعا عالی بود.

بعدش : نرم افزار خلاصه کردن متن های فارسی

و تمشک طلایی:

1 قربانی کردن انسان(...

2 حیات در مریخ....

3 ...

این بیانیه  را حتما بخوانید.

شاد باشید./.

هدایت نوروزی(پدر من):۱۵۰ جلد کتاب /نسرین شکوری:۳۰ جلد کتاب+یک دوره مجله چلچراغ(از شماره ۱ تا اکنون)/میثم یعقوبی/استاکر:(نام مخفی است اینها)/مریم عاطفی:در حد ۱۰۰۰۰تومان/گلنوش شریفی/بابک/تیشتر(علی آردم)/پریسا جوینی/بهنام (از کانادا)

تازه اضافه شده:پروانه حسینی(از آمریکا)

به نظرم هنوز خیلی از افراد هستند که دلشان میخواهد به این کار ساده(و به گمانم زیبا) بپیوندند...

بهنام متنی نوشته درباره برخورد ایرانیان و انیرانیان در خارج از کشور...راههایی را بر شمرده تا نمایان کند رفتار گروههایی از ما ایرانیان را در برخورد با این دردسر(نگاه منفی انیرانیان به ما). کم وبیش نیز راههایی را که بهنام برشمرده آنهایی اند که در بیرون از کشور دیده و یا شنیده(و ما هم دیده ایم و شنیده ایم)بهنام هنگامی که نوشته ی گفته شده را روی وبلاگش میگذاشت از من خواست نگاهی به آن کرده ،بخوانمش و پاسخی بنویسم. اکنون این را در پاسخ می نویسم:

می دانم و می دانیم که نگاه ها و برخورد های گفته شده در بیرون از ایران کم وبیش وجود دارد.

می دانم و می دانید که من از دسته آدمهای مبارز هستم.بنابراین مبارزه برای تغییر این نگرش را می پسندم.

اکنون با همین دو انگاره بحث می کنم:

نمی توانیم در برابر انیرانیان بایستیم و "حرف را بر کرسی نشانده " و آن گوییم که ما می پسندیم...اما می توانیم آن گونه کنیم که انیرانیان بدانند آنچه می پندارند نا درست است....این روش مقابله ای است که می پسندم و برای ما نیز درست است تا پاسخی در خور از آن بگیریم....اما چگونه؟

می دانیم که هر فرهنگ و قومی در هر جامعه ای دارای انگاره های جمعی است که از نگاه بیننده بیرونی  به روشنی دیده می شود:

اسکاتلندی ها:خسیسند.

چینی ها:کثیفند.

انگلیسی ها زیرک و حیله گرند.

آمریکایی ها:خوش اند.

و...

ایرانی ها باهوشند.

اما هر کدام از این گروه ها تک رویه که نیستند...مثلا ما ایرانی ها با هوشیم.اما صفاتی دیگر چون دزدی، از زیر کار در رو  و...نیز به ما چسبانده شده(یا خود می چسبانیم)

این انگاره های روشن همان است که ما ساخته ایم(و بخشی را برایمان ساخته اند).اکنون من اهل مبارزه برای آنکه با انیرانیان که میزبان های نامهربان ما هستند(به دلایل داخلی و خارجی)سر شاخ نشوم و در همان هنگام مبارزه هم کرده باشم باید به تغییر و دگر گشت این صفتهای آشنا برای همگان (ایرانی و انیرانی دست بزنم) برای نمونه:

مودب باشیم(در هر کار و هر زمان)

تمام پرداخت های قبوض و اقساط و ...را درست درنخستین هنگام بایسته، پرداخت کنیم.

خوش قول باشیم.و هر کاری را درست در گاهی که گفته ایم انجام دهیم.

در همه گاه منطقی و بخردانه با روزگار و کار های آن رو برو شویم.

از این گونه کارها زیاد باید برشمرد .اکنون پس از این باید دید آیا با این رفتار ها می توان امیدی به درست شدن رفتار انیرانیان داشت یا نه؟

بیایید بپنداریم که هر ایرانی خود و خانواده اش را در زمانی کم و بیش 2 ساله به این رفتا رها عادت دهد. با این راهکار و با انگاشتن این که فقط ده درصد ایرانیان در روز نخست به این راه روی خوش نشان دهند،و پس از آن ،هم افزایی سالانه دو برابر را برای آن بیانگاریم ، آنگاه در زمانی برابر با 10 تا 12 سال(کم وبیش)همه ایرانیان به نیکویی و نیک رفتاری و نیک پنداری در دنیا شناخته می شوند.

و البته این انگاره بسیار خوشبینانه است و نیک می دانیم که فشار های سیاسی  و توان سیاست و سیاستورزان ایرانی در این راه بلند دوره می تواند آسیب رسان و کمک رسان باشد.

این راه مبارزه را می پسندم و به نیکی آن بیش از دیگر روشها یی که بهنام گفته و نموده گرایش دارم. 

  RSS