تیم المپاد نجوم ایران یک طلا-دو نقره و دو برنز گرفت....

امروز خبر باارزشی شنیدم و خواندم:

مجله نجوم به پاس 15 سال ترویج نجوم  جایزه ای از سرای اهل قلم دریافت میکند.( این خبر را پوریا نشر داده)

برای من خبر خوبی است . برای ما خبر خوبی است . چند وقتی است با مجله نجوم ارتباط کاری ندارم . زمانی دو سه ساله است که بسیاری از رفتار های این مجله را نمی پسندم ( با آنکه بیشتر افراد این مجله از دوستان یا شاگردان بوده اند)   و در نتیجه ارتباطی کاری با آنها ندارم .(این روزها کمی اوضاع تغییر کرده...اما...)

به هر روی .مجله نجوم 15 سال است که نجوم را ترویج می دهد. و جوایزی هم برده است. و تقدیر هایی هم ....

بی آنکه ارزش مادی این جایزه و پاداش ها اهمیتی داشته باشد باید شاد بود . و البته یادمان باشد که هیچ حرکتی نتیجه حرکت فردی . و مهمتر آنکه این پاداش ها و تقدیر ها بخشی کوتاه از زندگی حرفه ای به حساب می آید. مجله نجوم 15 سال در راه ترویج نجوم قدم برداشته.درست و نادرست حرکت هایی فراوان داشته است...اما همه نجوم ایران نبوده....

شادم از این خبر ...و شاد باشیم از این گونه خبر ها....

 و خبر شادی بخش دیگر:

پوریا ناظمی  کاندیدای جایزه بخش علمی(جشنواره مطبوعات) شده است...  

                                اما امشب خیلی اتفاقی این را دیدم...شاید بی ربط باشد ...اما...:

"حاجي جون داداش جست و جوی شما برای - ثیصسیبلقفغ – بي نتيجه بود."

جمله بالا نتیجه جستجوی گوگل (فارسی ) برای یک واژه بی معنی(مثلا :ثیصسیبلقفغ)است...این هم فارسی کار بردن ما....

"آیا ۵۰ سال بعد اثری از آنچه اکنون با نام میراث فرهنگی و طبیعی میشناسم وجود خواهد داشت؟"

میدانید چرا این سوال برایم ایجادشده؟سد گتوند و تنگه بلاغی و بیستون و میدان نقش جهان و ...امروز آرامگاه فردوسی(در این عکس یک دکل بی قواره در پس آرامگاه فردوسی  نمی بینید؟) این پرسش را برایم ایجاد کرده است.

کاش می شد اینجا هم گفت: پی افکندم از نظم کاخی بلند...

محمد درویش عزیز ، ابراهیم اقبال ، فرداد دولتشاهی و ارمغان مقدس هم مطلبهای با ارزشی در همین مورد نوشته اند.

اکنون راوی ،پروانه اسماعیل زاده ، شهروند  هم در این باره نوشته اند.شما چی؟

و آیدا آدینه ...

و  عمار رفیعی و رزا بداغی و عالیه اشتری

وامروز(۱۶ آبان) اهالی فرزانگان تا 73 ، مرد خاکی ، رضا بی تقصیر

و امروز هم:لنیوم ، وحید رضا مصوری ، دو در دو ،...

عالم بی عمل به چه ماند؟به زنبور بی عسل...

ینها فقط مشاهداتی است از یک سفر بسیار کوتاه با هواپیما...هرچند گاهی نتیجه ای کوتاه و خیلی شخصی میگیرم اما آنها را خیلی جدی نگیرید. بیشتر در باره مشاهداتم فکر کنید.

واما کتابخونه

این مدت کمی کمتر کتاب خوندم.سرم شلوغ شده (کمی) وتنبل شدم(خیلی)و کتابهای سنگینتری را دست گرفته بودم.اما به هرحال ینا رو خومدم.شما چی؟

چشم اندازها-انقلابهای علم در قرن بیست و یکم/میچیکوکاکو/ترجمه یوسف اردبیلی/ققنوس/1381

این یک کتاب خیلی خوب برایانقلابهایی که میتوان در آینده انتظار داشت و شناخت ماهیت علوم مدرن میتواند محسوب شود. به خصوص کخ نویسنده آن یکی از اهالی شرق دنیاست.

نگرش علمی/ودینگتن/ ترجمه احمد صبوری/پویش/کتاب الب و نسبتا قدیمی است. ترجمه آن به حدود سالهای 60 بر میگردد. به خصوص برای آها که به جامعه شناسی علم توجه دارند توصیه اش میکنم.

علم ومدرنیته ایرانی/تقی آزاد ارمکی/موسسه تحقیقات و توسعه علوم انسانی/1385

کتابی جالب و ایرانی در باره جامعه شناسی مدرنیته ایرانی از آغاز تا کنون. این کتاب خیلی تلاش کرده تا تصویری مدرن شده از مدرنیته ایرانی، تلاش برای رسیدن به علم روز نزد ایرانیان و دلایل نرسیدن ما به آن را توصیف کند. کتاب با ارزشی است.

قدرت اسطوره/جوزف کمبل/ترجمه عباس مخبر/نشرمرکز/1377

بالاخره تمام شد. مدتهاست که این کتاب را دست میگرفتم و بعد کنار میگذاشتم. اما بالاخره باهاش کنار اومدم. البته دلیلش رو هم میدونم . پیش نیازهای خوندنش رو نداشتم.اما بالاخره جور شد. کتاب را به اونهایی که به اسطوره شناسی علاقمند هستند توصیهع میکنم. چیزهای جالبی در باره اسطوره و ایران و...توش پیدا میشه.

ژاپن روح گریزان/نلی دله/عپاشایی/روزنه/1382

برای سومین بار خوندمش.کتابی برای آشنا شدن با ژاپن و افکار و روحیات ژاپنی هاو دنیایی متافیزیکیشان.خوندنش را به همه توصیه میکنم.

گلهای رنج/شارل بودلر/ترجمه محمد رضا پارسایار/هرمس/1380/

مجموعه ای لطیف از اشعار زیبای شارل بودلر فرانسوی...

مرغ عشق میان دندانهای تو-ترانه های عشق ومرگ/فدریکوگارسیالورکا/احمدپوری/نشرچشمه/1381

/مجموعه ای از عاشقانه های لورکا ...

 و ابته این مدت فراوون غزلیات سعدی هم خوندم.فراوووون

 از 1371 در حال تدریسم.دبستان دبیرستان دانشگاه . دانشجوی لیسانس تا دکترا ، پایان نامه.تز. میکروبیولوژی ، نجوم ، پزشکی نقاشی ، عکاسی .... همیشه تلاش کرده ام که روز آمد باشم و با تکنیک های متنوعی قادر به تدریس باشم . هدفم از تدریس نه تنها یاد دادن و ارائه یک دانش بوده بلکه دلم میخواسته که همراه با انتقال دانش ، علم را هم بیاموزانم.یاد بدهم که چگونه یاد بگیرند، تحلیل کنند ، ببینند و...همیشه هم لذت می بردم.خیلی.خیلی زیاد. هرگاه از چیزی ، کسی ، کاری یا روالی ناراحت بودم و غمگین با تدریس و لذت ناشی  از آن خودم را به دلم سپردم و گام به گام درون یک فضای پر شده از رویا حل می شدم. اما حالا چند وقتیه که نگرانم . غمگینم و خسته .هر از گاهی این احساس که ناشی از خستگی فیزیکی بود به من دست می داد . اما امروز دیگه با تدریس خستگی هام رو نمی تونم کم کنم. درس که می دم خسته می شم. یک دلیل بد هم دارم: الان بعد از این همه سال می بینم بهره وری تدریسهام خیلی کم بودند . خیلی کمتر از اون انرژی ای که گذاشتم .یک جورایی حس بیهوده کاری دارم . نگرانم .خودم را می شناسم. خیلی خوب . این حس اصلا برام زیبا نیست...

...کاش می ماندم

میان روز و شب

آرزوهای مرا نه سپیدی سحر

و نه سرخی غروب

هیچ یک با خود نمی برد تا افق

کاش می ماندم

میان روز و شب...

مدل سازی فیزیکدانانه از طبیعت( روایت واقعی است . به گیرنده های خود دست نزنید....)

سوال:چرا برخی جانوران خونسردند؟

داستان شیشه شکستن من برای ورود به منزل مسبوق به سابقه است . بارها این کار را با منزل پدری انجام داده ام و یک دوباری هم با منزل خودمون.این دفعه آخری ، همین یک هفته قبل بود( شرح آن را در بخش آخر سفرنامه ام به دور کویر می خوانید) اما به هر حال، پریروز رفتم شیشه بری تا شیشه ای به فراخور اندازه قاب برای در ورودی منزل بگیرم . قبلش با تمام دقت اندازه زدم و به آقای شیشه فروش دادم. او چون مشغول کار دیگری بود به قاعده ، کمی منتظر ماندم تا شیشه مرا ببرد و به من بدهد. بر حسب عادت مالوف به گپ و گفت با او مشغول شدم . آدم کار کشته ای بود و به قول خودش بیشتر شیشه های این محل را او کار کرده و انداخته . دستانش پر از آثار بریدگی بود و البته در حین کار و صحبتی که من می کرد هم یکبار دستش را کمی برید . به او گفتم چرا از دستکش های مخصوص استفاده نمی کند تا هم خیالش راحت باشد و هم مشکلی برایش رخ ندهد؟ نگاهی عاقل اندرسفیه به من انداخت و با تبختر گفت: ما که تازه کار نیستیم ، این کارا مال جووناست . من عمریه تو این کارم . دیگه به بد و خوبش عادت کرده ام و...

بالاخره شیشه را گرفتم و بردم منزل ...در مسیر چیزی اذیتم میکرد:

چرا راننده های تاکسی به دلیل اینکه سرد و گرم رانندگی را چشیده اند ،کمربند ایمنی را نمیبندند؟

چرا سر کارگر عمرانی به دلیل اینکاره بودن کلاه ایمنی را برسر نمیگذارد؟ 

چرا متصدی آزمایشگاه پزشکی ، به دلیل مهارت ،مراقب سلامتی اش نیست؟

چرا رفتگر محل به دلیل سروکار داشتن روزمره ، از ماسک استفاده نمی کند؟

چرا تراشکار ماهر ، به دلیل سابقه فراوان از عینک محافظ استفاده نمیکند؟

و....

می دانید؟من فکر می کنم آمار چیز خوبی است .یک راننده ، تراشکار ، پزشک و... به دلیل تکرار یک مورد کاری با ریسک بالا، بیشتر در معرض خطر قرار دارد.

پی نوشت:به لطف آقای شیشه بر ماهر(که حدود 2/1سانتیمتر خطا در اندازه گیری داشت) و ریاست جمهور کارکشته( که اعمال تغییرات ناگهانی را  بخشی از مدل مدیریتی خود کرده است) ورودی ساختمان ما بدون شیشه است  .

و این هم بخش دوم سفرنامه ، با عنوان دور تا دور کویر. بیشتر عکسهای این بخش را در بخش بعدی خواهید دید. این موضوع به دلیل  آماده سازی تصاویر است.

بامداد 3 آبان 1374(یعنی 11 سال قبل) خبری بر خبر های غم افزای آن زمانه اضافه شد. پیکر بی جان احمد میرعلایی  ، نویسنده و مترجم بی همتای ایران در نزدیکی محل کارش یافته شد.او از ابتدای روز 2 آبان ربوده شده بود و همان شب جنازه اش را یافتند.

من نخستین بار شیوایی زبان میر علایی را با"سنگ آفتاب"( شعری از اکتاویو پاز) دریافتم . این مربوط به همان زمانی میشود که با کتاب "چشمان آبی" با ادبیات هیجان آور آمریکای لاتین مانوس شده بودم. "هزار توهای بورخس" نیز اثری زیبا و به یادماندنی از مجموعه ترجمه های میرعلایی بزرگ است.

امشب دلم "هوای سنگ" آفتاب کرده. بلند میشوم ، از غرب ِ غرب راه می افتم تا شمال تهران. کتاب سنگ آفتاب را از خانه پدری بر میدارم و به یاد یک ظهر خلوت و زیبای اوایل پاییز  میخوانمش ، یادت هست؟

بیایید با یاد میر علایی چیره دست آن را با هم بخوانیم:

فواره ای بلند که بادکمانی اش می کند ،
درختی رقصان اما ریشه در اعماق ،
بستر رودی که می پیچد ، پیش می رود ،
روی خویش خم می شود، دور می زند
و همیشه در راه است :
کوره راه خاموش ستارگان...

  RSS